تبليغاتX
انسان سازنده ي سرنوشت خويش است
مراسم یادبود شادروان حسین احمدی روز یکشنبه

 

۲۴ خردادماه ۱۳۸۸ ساعت ۱۶ الی ۳۰/۱۷ در مسجد

 

 الغدیر میرداماد برگزار میشود.

 

از همه دوستانی که با حضور خودشان - با تماس -اهدای گل-درج آگهی تسلیت یا به

 هر شکل دیگر در تسلای ما کوشیدند بی نهایت سپاسگذارم و امیدوارم بتوانم لطف

آنها را در شادیهایشان جبران کنم. 

 

+ نوشته شده توسط محمدرضا احمدي در شنبه بیست و سوم خرداد 1388 و ساعت 20:4 |
"برای مهندس موسوی که آمدنش مژده ی لبخندی فراموش شده است"

 

 

اسمت را بر کاغذی می نویسم

                                 به لانه ی کلاغها می فرستم

                                          تا همه خبر دار شوند

                                            راوی قصه های خوش پایان

                                                دوباره آمده

                                                      تا شهر قصه ی مارا

                                                                              از نو بسازد

 

مثل شعری از یاد رفته

دوباره می خوانمت

تا تو بیایی

       و لالایی شبهای کودکی ام

                                          جوهر خودکار روزگار جوانی ام باشد

 

 

+ نوشته شده توسط محمدرضا احمدي در سه شنبه دوازدهم خرداد 1388 و ساعت 9:7 |
سال نو مبارک

 

چیزی شبیه صدای کلاغ بود

                                        از بیخ گوشم گذشت

هنوز می شنوم

                      از مترسکی حرف می زند

                                                        که قرار بود

                                                                    مراقب خوشه های گندم باشد

چیزی شبیه صدای کلاغ بود

                                    در این زمین بایر

                                         که هزاران سال است

                                                       هر که را در آن خاک میکنیم

                                                                             دیگر سر بر نمی آورد

+ نوشته شده توسط محمدرضا احمدي در چهارشنبه دوازدهم فروردین 1388 و ساعت 15:7 |
 

                  اینم یه کار قدیمی مربوط به ۴یا ۵ سال پیش:

 

وحشت از پشیمانی بود

                                که داشتم و نمی گذاشت

                                                                    آسان باشم

و پشیمان که شدم

                           اینجا

                                 چندان نترسیدم

ولی کاش

              پروانه هایم را

                               به جای اینکه به دیوار

                                                           خشک بمانند

                                                               پرواز می دادم

                                                                  هرچند که آسان نبود

+ نوشته شده توسط محمدرضا احمدي در شنبه بیست و پنجم آبان 1387 و ساعت 19:55 |
سر ریز می شود

                         گاهی

                                 چرک گلویم

                                                 از آوازهایم

                                                               که پنهان می کنم

                  آوازهایم را

                                 عوض شده می شنوند

                  با گلوی بعد از سرما خوردگی

                  با صدای بعد از سرفه

                  با حنجره ی بعد از مسکن و چرک خشک کن

سر ریز می شود گاهی

                               قرص ماه را برای همین می خورم

                                و برای همین روزها

                                                         به دنبال قرص ماه

                                                                                توی خیابانها می گردم

+ نوشته شده توسط محمدرضا احمدي در یکشنبه سیزدهم مرداد 1387 و ساعت 17:43 |
چقدر راحت گذشت

                             از جلوی در خانه ام

      و اصلا نگاه نکرد

                          به دهان نیمه باز در

                          و آفتاب گردانی

                                              که با همه ی وجود

                                                                       به سمت او کشیده میشد

فایده ای ندارد حیاط خاموش!

      سایه اش از پشت پرده ای کدر

                                               با قدمهایی تاریک    

                                                                      دارد دور می شود۰۰۰

+ نوشته شده توسط محمدرضا احمدي در یکشنبه هفتم بهمن 1386 و ساعت 18:58 |

جلسه نقد کتاب ادبی

نام کتاب : به وقت البرز

شاعر : مهرنوش قربانعلی

منتقدین :

پگاه احمدی

علیرضا بهنام

علیرضا سیف الدینی

محمد رضا احمدی

زمان : ۱۵-۱۷ روز دوشنبه مورخ ۰۳/۱۰/۸۶

مکان : دانشگاه آزاد ، تهران مرکز  (مجتمع ولیعصر ) ، بلوک ۳ ، تالار فردوسی

آدرس: ابتدای خیابان تهران نو (دماوند)، جنب بیمارستان بوعلی

جلسات ماهانه نقد ، در دانشگاه مذکور برگزار می شود .  خواهشمندم اگر انتقاد یا پیشنهادی دارید ، به ما انتقال دهید.

جلسات گذشته ، اختصاص داشت به نقد کتاب های : 

" فرشته ای بر دوش راست " ( محمدرضا احمدی )

 "این روزهایم گلوست" (پگاه احمدی) 

"پاره های بامدادی"(محمود معتقدی)

  

 

 

+ نوشته شده توسط محمدرضا احمدي در شنبه یکم دی 1386 و ساعت 18:51 |
سلام به همه ی دوستان عزیزم

متاسفانه به دلایلی از مدتی قبل فرصت نکرده ام چندان سری به اینترنت بزنم خیلیها به حق انتظار دارند سری بهشون بزنم که کمی با تاخیر انجام خواهد شد

خواستم اینجا پوزش خودم رو بهشون ابلاغ کنم تا بعد که خدمتشون برسم

شاد باشید و بدرود 

+ نوشته شده توسط محمدرضا احمدي در پنجشنبه یکم شهریور 1386 و ساعت 18:33 |
چقدر پنجره راه راه می زند

                                    امروز

                      و سیمهای برق

                                            روی هم دراز کشیده اند

و آن یاکریم

                هنوز

                      به بهانه ی دانه

                                           جفتش را گول می زند

یکی مرا از این پنجره بگیرد

                                   دلم برای یک یاکریم تنگ شده

+ نوشته شده توسط محمدرضا احمدي در جمعه بیست و نهم تیر 1386 و ساعت 4:27 |
با من نمی توانی که نباشی

                 به تار مویی از تو آویزان میشوم

                  توی مغز سرت جا میگیرم

                  می خواهم مو به مو

                                          همه چیز را از ریشه برایت بگویم

که میدانم

             توی قفسه ی سینه ام جا نمی شوی

             از پشت میله های موازی برایم دست تکان می دهی

                                                               تکان بده تو میتوانی!

که تا میایم بگویم دوس...

                       دور می شوی که صدای زندانبان نزدیک است

که اگر تو بودی

                  پای پیاده به کوه

                              به بیابان

                              اصلا یخ میزدی که دلم خنک شود که تو

                                                      زیر عدسیت جا نمیشوی

شعله را کم کن

                      بیا که پشت گوشی از دهن میافتد

که اگر نیایی

                 باز هم بهار میاید

                                       مرا با خودش به گرمای تابستان می برد

نه

با من نمیتوانی که نباشی

تابوتم را کنار تار مویی از تو می خواهم

                            که دانه هایم را بریزم

                                                    از تو سبز شوم

                                                             قد بکشم

                              توی چشمهای تو آب بازی کنم

                               توی موهای تو چشم بگذارم

                               روی صورتیت

                                            دنبال مویرگی از قهوه بگردم

                                                                           که خواب از سرم می پرد

   که پرنده بال بال میزند

   که تا کی خدا

                     به این درخت های عمودی

                                                          میوه های کال میزند؟

که بیا

که اگر نیایی

                باز هم بهار میاید

                                       مرا با خودش به تابوت گرم تابستان می برد

که چشمم را که باز میکنم از باران

                                             ابر سفیدی مانده

                                                                       زیر سینه ی آسمانی از کلاغ

+ نوشته شده توسط محمدرضا احمدي در چهارشنبه سی ام خرداد 1386 و ساعت 1:8 |


Powered By
BLOGFA.COM